Nu Papandreou een vertrouwensstemming in het parlement heeft overleefd is de kou bepaald nog niet uit de lucht. Voorlopig is er slechts uitstel van executie gewonnen. Wellicht dat een gecontroleerd deficit uiteindelijk tot de mogelijkheden gaat behoren. Dat is winst, maar een faillissement van Griekenland blijft onvermijdelijk.

Vervroegde verkiezingen zijn niet aan de orde; de enige weg om uit de problemen te komen, is dat er een regering van nationale eenheid komt, zei de Griekse premier. Zaterdag gaat hij in overleg met de Griekse president over mogelijke coalities.

Helaas raakt ook dit de kern van de zaak niet zoals ik al eerder schreef. Uiteindelijk "valt een kei niet te villen" zoals een Belgische econoom het onlangs treffend omschreef. Griekenland is uiteindelijk niet te redden.

Dat Moody's de kredietwaardigheid van Cyprus inmiddels verlaagd heeft tot vrijwel de junk-status was te verwachten gezien de nauwe verbondenheid met Griekenland. Ook Cyprus zal terug moeten vallen op het Europese noodfonds.

Italie is en blijft met haar onmetelijke staatsschuld het grootste gevaar voor de Europese Unie en de euro. Onder curatele van het IMF. Dat lijkt mooi en aardig, maar uiteindelijk ligt de beslissingsbevoegdheid bij de Italiaanse regering en volksvertegenwoordiging zelf. De impact van het IMF mag dan ook niet overschat worden.

De Nederlandse Bank (DNB) stelde al dat ophoging van het noodfonds tot 1000 miljard euro, is onvoldoende om besmetting van grote economieën te voorkomen. Om de financieringslast van Italië en Spanje van de komende twee jaar volledig te kunnen dragen is er tenminste 1500 miljard euro nodig. Let wel: voor een periode van slechts twee jaar!

Uitstel van executie voor Griekenland en de strop hangt klaar voor Italie. Het voorkomen van "besmetting van grote economieën" lijkt meer en meer een eufemisme te worden.